Facebook

Geboortereportage Hanne - 13.05.2017

Een weekend dat ik niet snel zal vergeten. Een weekend dat letterlijk knallend begon. Daar later meer over! In februari 2017 heb ik een workshop gevolgd voor de geboortefotografie, een hele bijzondere mooie tak van fotografie. Als fotograaf beleef je alles door een camera en merk je vaak niet eens de realiteit. Zo ook bij geboortefotografie. Om nog meer kennis te krijgen wat er allemaal gebeurt tijdens een bevalling kwam ik in contact met Inge van Nuvola Verloskundigenpraktijk Waalwijk. Inge ken ik persoonlijk, omdat ze een aantal jaren mijn buurvrouw was. Ik wilde heel graag een bevalling observeren, want wat gebeurt er tijdens een bevalling! Wie zijn erbij, hoe communiceren verloskundigen, kraamverzorgenden en de aanstaande ouders? Via Nuvola werd er een oproep geplaatst op Facebook met de vraag wie zich op wilde geven voor een geboortefotograaf die aanwezig zou zijn qua observatie. Diverse aanmeldingen kwamen binnen, waarbij twee stellen heel graag gebruik wilde maken van het aanbod en zo mij de kans konden geven om er nog meer van te leren.

Zo kwam ik in gesprek met Heleen en Jamie. Op 3 april 2017 werd een kennismakingsgesprek gepland om zo met elkaar kennis te maken. Op die dag ging ik met mijn “geboortebijbel”, folders, visitekaartjes en een berg energie naar Waalwijk. Een ontzettend leuk gesprek volgde waar ik alles nog eens uitlegde, waarom ik de oproep heb laten plaatsen en wat ik aanbood als dank voor het aanwezig mogen zijn. Zo heb ik de gehele bevallig mogen fotograferen. Een spannende tijd brak aan. Spannend, omdat ik vanaf week 37/38 24/7 stand-by sta, want je weet nooit wanneer de kleine zich aankondigt. Vanaf het weekend van 22 april 2017 stonden mijn tassen klaar, een tas met camera’s en lenzen en een zogeheten “vluchttas”. Jazeker, ook geboortefotografen hebben een vluchttas, met daarin allerlei versnaperingen en flesje water voor het geval je opgeroepen wordt! In de tussentijd had ik wekelijks even contact met Heleen om te vragen hoe het met haar ging. Of ze zich nog niet verveelde, of ze zich nog goed voelde. Tijdens de contacten hadden we het over data, wanneer zou het “ideaal” zijn en welke datum wil je echt niet! Heleen was bijvoorbeeld op 1 mei jarig, Jamie op 8 mei en daartussen lag nog Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Het mooiste zou zijn op 15 mei! Dan scheelden ze allemaal een week. In de weken ervoor werd het steeds spannender, de uitgerekende datum naderde en nog geen telefoontje. Elke dag stond je ermee op en ging je ermee naar bed. Elke ochtend dacht ik nog… ok, nog geen baby! Toen was er de uitgerekende datum, nee hoor, alles nog rustig! Het werd ook steeds spannender. Dit omdat ik ook nog oproepbaar stond voor nog een bevalling die een dag scheelde met Heleen. Hierover zijn goede afspraken gemaakt, de kans dat ze gelijk zouden bevallen was klein, maar aanwezig.

Nog onthouden dat het weekend knallend begon? Dat hebben we geweten. Op vrijdag 12 mei 2017 was het een mooie dag welke zoals wel vaker afliep met een potje onweer. Nietsvermoedend zat ik op de bank televisie te kijken toen er een gigantische flits en knal volgde, blikseminslag in het complex waar ik woon. Een meter verder op de bank en trillend als een rietje van de schrik ga ik kijken of er niks aan de hand is. Gelukkig geen schade, alleen geen tv en internet. Godzijdank zijn de telefoons tegenwoordig zo dat je altijd internet tot je beschikking hebt, want wat als ze me niet konden bereiken? Intussen had ik met Inge, de verloskundige, contact en waren we het erover eens dat “de dames nog rustig waren”. Intussen was de brandweer, politie en een ambulance ter plaatse om de schade te bepalen en actie te ondernemen. Het was verder een rustige avond, want Ziggo lag eruit. Dan maar vroeg naar bed, wie weet zou er een telefoontje komen!

Alsof het zo moest zijn. Om 7.01 uur ging mijn telefoon! EEN BABY!! Kan niet anders en ja, daar hadden we Jamie! “Hoi met Jamie, ja het is zover! De verloskundige is er en Heleen heeft al 8 centimeter ontsluiting”. WAAAAAT!?? Mijn eerste reactie “Sodeju eej, dat meen je niet!” Dat ik meteen dacht.. lekkere reactie Janneke! Nog even wat andere zaken gecheckt en of ze nog steeds naar hetzelfde ziekenhuis zouden gaan. Dat was het geval. Als een Max Verstappen vloog ik door m’n huis om me snel op te frissen, aan te kleden en naar Tilburg te gaan, het TweeSteden Ziekenhuis. Zo’n 10 minuten later zat ik in de auto en gas erop! Gelukkig weekend en nagenoeg geen verkeer. Wat fijn!! Maar wat kneep ik ‘m, was ik nog wel op tijd?? Kom ik straks binnen en is het kindje er al? Dit ging de hele weg zo door. Ik voelde ondertussen wel dat ik rustig was, want je zit tenslotte op de weg! Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis, zo’n 7.46 uur, heb ik mijn spullen de hoek “ingegooid” en meteen mijn camera gepakt. Kort ervoor even gedag gezegd tegen Heleen en Jamie, “meid, je gaat als een malle!! Zet ‘m op”!! Heleen kon tussendoor nog lachen en grapjes maken, wat een bikkel want in no-time had ze dus al 10 centimeter ontsluiting en mocht ze gaan persen. Dit was om ongeveer 9.00 uur, meestal een uur erna is er een baby. Regelmatig werd er naar het hartje geluisterd en de kleine meid deed het goed! Ondertussen werd er een baarkruk neergezet, om de zwaartekracht mee te laten helpen om het kindje goed door het geboortekanaal te “dirigeren”. En dat hielp, al snel kwamen de haartjes van de baby in zicht. Uiteindelijk is Heleen weer op bed gaan liggen voor het laatste stukje. Het was zo’n 10.00 uur. Wat een bikkel, die Heleen. Jamie was er als een behulpzame partner continue bij en was zichtbaar onder de indruk en werd steeds nieuwsgieriger! Nog een paar keer persen en toen is het hoofdje geboren, waarna de kleine meid om 10.20 uur ter wereld kwam!

“Ze is er Jamie, ze is er eindelijk”. Woorden die van onschatbare waarde zijn op zo’n moment! Negen maanden wacht je op je kindje en daar is ze dan eindelijk! Na al het harde werken houd je je kindje voor het eerst in je armen. Wat een emotie en wat zijn ze blij, trots en dankbaar. Het eerste huiltje klonk als een opluchting, alles was goed! Een meisje, Hanne, werd kerngezond geboren. Had een lengte van 51 centimeter met een geboortegewicht van 3520 gram. Een klein uur na de bevalling ben ik nog gebleven om nog wat foto’s te maken van de eerste indrukken en het knuffelen met de kleine. Wat een mooie en bijzondere ervaring was dit weer!

Heleen en Jamie ben ik onwijs dankbaar dat ik bij dit toch intieme moment aanwezig mocht zijn en wens hen dan ook al het geluk van de wereld.

Hierbij een impressie van deze bijzondere ochtend.

Bedankt!

Janneke

*** Benieuwd naar het verhaal van de ouders? Lees dan de blog van Heleen en Jamie hier***

 

Deze reportage is gemaakt in overleg met de ouders en geplaatst met toestemming, ook van het verplegend personeel, verloskundige en kraamverzorgende.

3 thoughts on “Geboorte Hanne”

  1. Heleen en Jamie, ontzettend leuk om jullie verhaal ook te lezen! Voor mij is het een ervaring, maar ook zeker voor jullie. Fijn dat het zo “goed bevallen” 😉 is en heb het met alle plezier gedaan! Geniet van deze reportage! Lieve groetjes, Janneke Schoonderwoert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *